Back to basics

Ok waar was ik gebleven.....Daar was ik dus in de kampung de eerste avond uitgenodigd om een nachtje daar te slapen. Ik bleek de eerste blanke te zijn die daar in jaren geweest was en het huisje zat dan ook helemaal vol met allemaal mensen die naar mij kwamen kijken. Er zaten zeker wel 40 a 50 mensen daarbinnen om te kijken naar de blanke reus (tsjah ben daar redelijk groot vergeleken met verder iedereen).

Zo druk is het niet meer geweest voor mij sinds mijn afscheidsfeestje in Nederland! Toen ik aankwam werd mij meteen eten aangeboden, wat ik doordat ik me nogsteeds een beetje ziek voelde, met moeite weg wist te krijgen. Natuurlijk at ik net als zij met mijn handen, wat weer tot veel vrolijkheid leiden om mij te zien worstelen met het eten van mijn portie rijst met mijn handen. Na het eten werden de belangrijke vragen op mij afgevuurd die altijd iedereen in Indonesie wil weten, zoals of ik al getrouwd ben, wat ik voor werk doe en wat mijn geloof is. Het koste me nogal wat moeite om uit te leggen dat in Nederland de meeste mensen nog niet getrouwd zijn op hun 20ste(dat is in de kampung hier op hun 18de al heel normaal, btw werken op je 10e is ook al heel normaal;rondrennende jongetjes met een bijl in de hand op weg naar wat werk was niet ongewoon, hoezo veiligheid?) en dat ik dat dus ook nog niet van plan was. Dat ik nog aan het studeren was was beter te begrijpen, maar dat ik geen geloof had was echt onbegrijpelijk. Ik kwam er toen dus ook achter dat iedereen in Indonesie een geloof moet hebben en dat je daar dus niet onderuit kan, vandaar dus hun onbegrip. Deze vragen heb ik die avond denk ik wel 50 keer beantwoord, aangezien iedereen het niet geloofde behalve als ze het van mijzelf hoorden. Gelukkig was mijn indonesisch ondertussen goed genoeg om mezelf verstaanbaar te maken, want niemand daar sprak engels, al had ik toch wle vaak het woordenboek nodig als zij begonnen aan hun verhalen. Dan had je ook nog de oude vrouwtjes die ervan overtuigd waren dat ik dan toch ook wel Batak, het lokale dialect, moest verstaan en dat dus ook stug volhielden om daarin tegen mij te praten, waar ik dus echt helemaal niks van begreep.



Dag 2
Na een nacht redelijk geslapen te hebben krijg ik s`ochtends allerlei zoetigheid voorgeschoteld, waar mij van wordt verzekerd dat ze dat in Nederland echt niet zullen hebben, een van die dingen leek toch behoorlijk veel op een oliebol:)
Na het eten gingen we naar de mandi. De mandi is de plaats waar je jezelf wast. Dit is hier in het dorp een plek, achteraf 50 meter in de jungle, afgesloten door 4 betonnen muurtjes. Er zijn 2 buizen met stromend water waar je gezamelijk met de rest van het dorp die op dat moment zich wil wassen gezellig samen staat te wassen, gelukkig heb ik al jarenlang ervaring als rugbyer:)
Waar ik nog geen ervaring mee had was dat diezelfde ruimte ook de wc was, het water stroomde daarnaartoe en daar zat iedereen dus heel relaxt gehurkt zijn behoefte te doen. Een hele ervaring daar. Dus daar sta ik vrolijk te douchen als bezienswaardigheid voor iedereen. Daarna ga ik samen met Hariono zijn varkens voeren, waarna we we naar de padi`s (rijstvelden) gaan om de vogels weg te jagen, zodat ze niet de rijst opeten. Elke bewoner van de kampung heeft een eigen stukje rijstveld met een hutje erop waar minstens een iemand zit die elke keer de vogels wegjaagt door zo hard mogelijk te gillen, te schreeuwen of elke andere mogelijkheid om lawaai te maken gebruikend. Ik wist ook mijn eerste vogels weg te jagen, waar ze toch wle heel trots op waren

.


Ondertussen waren al mijn kleren vies en dus ging ik samen met mijn vriend bij de mandi de kleren wassen. na een moeilijke start, ja wat weet ik nu van kleren wassen zonder machine, lukte het mij toch om mijn kleren vrij schoon te krijgen. Ondertussen waren we de hele dag dingen aan het eten van het veld zoals kokosnoten (waar hij voor de boom inklauterde), mango`s mais, kroepoek en rijst, overal waar ik kwam boden ze mij eten aan, wat ik vaak niet kon afslaan. Ondertussen dronk ik vaak het twijfelachtige water, dat meestal toch wel gekookt was, aangezien ik niet ziek werd. S`avonds was het kaarten en Tuak (palmwijn) drinken en het was natuurlijk weer gezellig druk, terwijl ik mijn rugbybal en mp3 speler tevoorschijn had gehaald die iedereen wilde vasthouden en gebruiken. Ondertussen was ik uitgenodigd om toch echt langer te blijven, dit aanbod nam ik graag aan.


dag 3
Weer een dag kaarten op de rijstvelden en vogels wegjagen. S`avonds blijkt dat Hariono`s vader en moeder op bezoek waren bij familie en die avond terugkwamen, deze begroeten mij hartelijk en waren al even vriendelijk als de rest van het dorp. Iedereen wil ook de foto`s zien die ik op mijn mp3speler heb staan van vrienden en familie, waarbij de rugby het meeste aandacht trekt doordat ik niet de grootste bleek te zijn op de foto:)
Later op de avond komt er een oom van Ono mij vertellen dat ik me de volgende dag moet melden bij de politie, er schijnt niks aan de hand te zijn, een formaliteit, maar aangezien Indonesie bekend staat om zijn corrupte politie ben ik toch niet al te enthousiast.



dag 4
S`ochtends gaan we naar Kota Cane (het dichtsbijzijnde stadje) om mij te melden bij de politie. Daar blijkt dat de verblijfplaats van touristen altijd gemeld moet worden. De politie agent probeert mij uit te horen over waarom ik hier ben en begint dan te vragen wat ik in mijn tas heb. Achterdochtig begin ik kleren, mijn tandenborstel, schoenen e.d. op te noemen, waarna hij vraagt of ik misschien pistolen bij me heb....ALsof ik dat zou zeggen als het wel zo was!!!!!!!!
Maar ik zeg dus nee, dit schijnt het goede antwoord te zijn, want ik mag mee om een formuliertje in te vullen, daarna denk ik dat ik klaar ben, maar dan komt Ono mij vertellen dat de politie 50000 rupiah (5 euro) wil en dat ze hem anders in de gevangenis opsluiten, de politie agent verzekerd mij dat het administratiekosten zijn, die ik niet verplicht ben te betalen, maar ondertussen weet ik wel beter en betaal hem het geld maar om mijn vriend uit de gevangenis te houden. (dierenliefhebbers hier afhaken svp!!!!!!!!!!)
S`avonds sta ik bij de mandi lekker water over mezelf te gooien als een paar mannen met een dode hond aankomen, die ze schoon gingen maken om op gingen eten, dat scheen daar normaal te zijn, ze zijn daar arm en zien dat ook als eten, maar ik zie honden toch echt als huisdieren, om te aaien en niet om te eten, dus ging ik snel weg van de mandi daar.
Ja zulke dingen gebeuren ook als je in Azie aan het reizen bent, gelukkig werd mij verzekerd dat ik nog niet zoiets had gegeten, gelukkig maar!!!

dag 5
Deze dag afgesproken om naar Ono zijn oude school te gaan, zodat de leerlingen engels met mij kunnen oefenen. Ono moet werken dus die kan niet mee, dus daar kom ik in mijn eentje aan bij de school en meteen wordt het een compleet gekkenhuis. Ik wordt in enkele seconden omringd door wel 200 leerlingen die allemaal dingen naar mij schreeuwen, gelukkig ken ik een van de jongens die mij weet te helpen. Iedereen wil op de foto. Er is een iemand met een mobiele telefoon met camera, die foto`s maakt van mij met elke keer iemand anders, 50 foto`s later gaan we het klaslokaal in. Daar ben ik dus weer terug in de schoolbanken!
De klassen zijn zo`n 60 leerlingen met een leraar. De leraar heeft net als de leerlingen het engels alleen uit een boekje geleerd, wat het slechte engels van iedereen verklaard, dus ik moet me nogsteeds voornamelijk in het indonesisch redden. Daarna mag ik mezelf voorstellen voor de klas in het Engels, Nederlands en Indonesisch wat allemaal vrij goed gaat. Hierna wordt mij gevraagd ui te leggen hoe de middelbare scholen in Nederland zijn. Dit weet ik met heeeel veel moeite in het indonesisch uit te leggen. Al met al weet ik me toch vrij goed te redden daar voor de klas. S`avonds mijn laatste avond in het dorp, omdat ik de 12de een vlucht had naar Kuala Lumpur. Deze avond doorgebracht met het drinken van veel Tuak en het luisteren naar de jongens die een gitaar tevoorschijn hadden gehaald en vrolijke Batak liederen ten gehoord brachten, muzikaal volkje die Batak mensen dat voor een gezellige avond zorgde.



dag 6
s`Ochtends van iedereen afscheid genomen en iedereen souveniers gegeven uiteenlopend van euromuntjes tot tshirts. Mijn vriend had een soort van infectie aan zijn oog, waarvoor we eerder al een dokter gezocht hadden (hij kon die niet betalen, maar ik wilde hem daar mee helpen), maar die bleek er geen in de buurt te zijn. Daarom heb ik hem de laatste dag maar al het geld gegeven wat ik nog bij me had en ik niet nodig had om naar Medan te komen en dat was wel genoeg voor een dokter (voor mij was het geen geweldig groot bedrag maar daar waarschijnlijk wel een maandloon, de kampungs in Sumatra zijn echt heel arm). Daarna afscheid genomen en een dagje in Medan doorgebracht. Medan is een van de grootste steden van Sumatra en het verkeer is helemaal gestoord. Iedereen probeert iedereen in te halen, een driebaansweg is minstens een vijfbaansweg daar en iedereen snijd elkaar af in het verkeer; kortom een grote chaos van fietsen, motors, minibusjes, vrachtwagens en becaks(motortjes met soort van overdekt zijspan) die allemaal zo snel mogelijk proberen te zijn. Dus na een aantal bijna aanrijdingen ben ik toch weer blij om nog intact te zijn en ben ik maar naar mijn shabby hotelletje gegaan. Het hotel was behoorlijk afgeleefd en de stroom viel telkens uit wat ook leiden tot het uitvallen van de waterpomp en geen douche, de kamer was ook niet al te schoon en het stof vloog van de ventilator af als je hem aanzetten, maarja een nachtje is wel te doen no problem. De volgende dag teruggevlogen naar KL en toen zat mijn Sumatra avontuur er weer op.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer