Sumatra

Poging 2: Bij poging 1 was ik net klaar toen alles vastliep...weg verhaal!! Jaja de frustraties van het internet!

Selemat malam allemaal,

het is weer een tijdje geleden dat ik een bericht geplaatst heb, dit voornamelijk door het slechte internet in Sumatra, maar bij deze het langverwachte vervolgverhaal van mijn reis.
Na twee weken borneo en een mooi afscheidsfeestje van de mensen daar, ben ik weer naar kualu lumpur gevlogen, wat wel zo`n beetje mijn transporthub aan het worden is voor mijn reizen. Geen slechte stad om een paar dagjes rond te hangen en heerlijk te eten, dit is mijn voornaamste bezigheid in Kl.

Ondertussen begon ik het rugbyen toch wel echt te missen en heb ik na een dag alle shoppingmalls afgaan een rugbybal weten te bemachtigen, zodat ik weer door het leven ga als rondreizende rugbyer!
Na twee dagen in KL ben ik doorgegaan naar Melaka. Melaka is een stad aan de kust met een verleden van buitenlandse bezetters, waar ons volkje een van was. Dit zie je ook nog terug in de gebouwen die er zijn, waaronder een nederlands stadhuys, een oude nederlandse kerk waar oud nederlandse geschriften in zijn gegrafeerd en een kitscherig windmolentje, wat s`avonds rood-wit-blauw-oranje lichtjes aan de wieken heeft hangen.

Het plan was om de volgende dag meteen de ferry te nemen van Melaka naar Dumai in Sumatra (Indonesie). De volgende dag bleek er geen ferry te gaan in de middag, dus hele stuk voor niks gelopen naar de ferry. Daarom moest ik dus nog maar een dagje in Melaka blijven. Dit gaf mij wel de gelegenheid om de stad nog wat verder te verkennen. Ik heb me rond laten fietsen door een grappig oud mannetje in een rickshaw, die mij wist te overtuigen door zijn mooie nederlandse mutsje. Ik had al zo mijn twijfels hoe hij mij rond moest gaan fietsen met zijn spillebeentjes en bij de eerste heuvel ben ik dus ook maar uitgestapt (aangezien we niet meer vooruit kwamen met de rickshaw, die trouwens even oud als mijn energieke chauffeur leek te zijn). Daarna ben ik nog naar een architectuurmuseum geweest waar ze een interessant inzicht boden in de aziesche architectuur. De rest van de dag heb ik maar besteeds aan het leren van de maleisische taal, die ik in Sumatra hard nodig zou hebben (de Maleisische taal is vrijwel hetzelfde als de Indonesische, afgezien van een aantal verschillende in woorden).
De volgende dag succesvol de ferry naar Dumai weten te nemen. Dumai is verder geen stad die ik normaal aan zou doen en heb daarom ook maar meteen een nachtbus naar Buktinggi gecharterd. Dit was weer een hernieuwde kennismaking voor mij met het Indonesische vervoer. De 10 uur die de bus eigenlijk moest duren liep uit tot 14 uur, waarbij mij geen chauffeurswissel is opgevallen, wat ook wel de keiharde trancemuziek midden in de nacht verklaarde, die volgens mij bedoeld was om de chauffeur wakker te houden was en die als bijwerking had dat ik ook geen moment heb kunnen slapen, de indonesiers schenen hier geen last van te hebben, in mijn toch al te kleine krappe stoeltje. Daar kwam ik dus vermoeid aan in Bukitinggi om 6 uur s`ochtends op zoek naar een hotelkamer. Hierbij had ik er niet aan gedacht dat het net vakantie was door het einde van de Ramadan, het grootste deel van Sumatra is Moslim, en iedereen in indonesie die het zich kon verooloven was op bezoek bij familie en de meeste hotels dus bomvol (ja ik weet het zou geen vergelijkingen met bom erin moeten maken in indonesie). Hier kwam nog eens bij, waar ik later pas achter kwam, dat het een oud traditie in Bukintinggi is om de prijs dan ook maar op te schroeven door de normale kamerprijs te VERFIJVOUDIGEN!!!! Toen ik na het 5e hotel  toch wel met zekerheid kon zeggen dat het overal zo was en ik ondertussen moe was van mijn te zware tassen ben ik maar ergens gaan eten, waar ik bij een locale gids die mij een reis probeerde te verkopen een paar uur heb liggen slapen in zijn kamer. Was echt kapot, dan moet je iets. Toen ik wakker werd was het al bijna avond en ik was nogsteeds niet dichter bij een slaapplaats voor de nacht, maar ondertussen had ik bedacht dat ik ook naar Lake Maninjau kon gaan waar de prijzen wel normaal schenen te zijn en waar ik weer ff kon relaxen na mijn busreis, dus na het hartelijk bedanken van de gids met de serieuze intentie om me door hem te laten gidsen, ben ik vertrokken. Vertrokken dat wil zeggen; mezelf met al mijn tassen in een opitel(minibusjes die als openbaar vervoer in de stad dienen) gestouwd die toch al overvol zat en waar ik dus half in en half uit hing. Deze wist mij toch heelhuids naar het busstation te brengen door het gekkenhuis van de wegen in Bukitinggi waar het een onophoudelijk getoeter is van auto`s(die ook allemaal keihard oude muziek op hebben staan), die allemaal onmogelijk lijkende inhaalmanouvres proberen te verrichten, die vaak wel blijken te  lukken overigens. Aangekomen bij het busstation (meer een busstop eigenlijk, je moet je er niet teveel bij voorstellen) werd er mij verteld dat de bus vol was, maar nadat ik verzekerd had dat ik ook wel wilde staan, wilde toch echt graag weg uit bukitinggi bleek dat wel te kunnen. Dus daar stond ik in de bus (mijn tas was ondertussen op het dak gegooid), het enige probleem was dat de bus niet echt op mijn maat gemaakt was, wat zorgde voor het komische gezicht van mij met mijn hoofd schuin houdend tegen het dak geklemd, wat toch niet echt de ideale positie is voor je nek kan ik je verzekeren, maar in de bus wist ik me toch staande te houden gedurende de kronkelig weg met welgeteld 44 haarspeldbochten, die mijn maag wist te doorstaan, al moest ik wel vlug wegspringen toen een vrouw spontaan over de vloer kotste. Zover dus mijn kennismaking met het indonesische vervoer. Het contact met de indonesische mensen ging stukken beter. Dit kwam voornamelijk doordat mijn indonesisch beter ging, want de kennis van het engels is in Sumatra, afgezien van de mensen die van tourisme moeten leven, vrij gering. Aangekomen bij lake Maninjau en comfortabel in een kamer ondergebracht vond ik het wel prima en ben comateus op mijn bedje neergeploft. s`ochtends toen ik opstond (meer s`middags eigenlijk) bleek het een alleraardigst uitzicht te zijn overdags met het meer, waar je heerlijk op kon ronddobberen op/in een tube (rubberen opblaasband). Hier heb ik duseen paar dagen gerelaxt en eindelijk eens wat uit mijn draagbare bibliotheek heb kunnen lezen. Mijn enige prestatie was dat ik in een kleine 3 uur door het heuvelachtige landschap rond het meer heb weten te fietsen, met een afstand van zo`n 60 km, waarna ik dan ook kapot was. Ja de laatste keer dat ik gefietst heb is toch alweer een tijdje geleden en thuis had ik ook al een tijdje geen befietsbare fiets meer tot mijn beschikking. De volgende dag afgekoeld onder de natuurlijk massage van een waterval in de buurt.

Na vier nachtjes daar door te hebben gebracht ben ik dan toch doorgegaan naar het Toba meer, dit is het grootste kratermeer ter wereld, 73 duizend jaar geleden is hier een gigantische vulkaan geimplodeerd dat geleid heeft tot een meer van 11000km2 met een (schier)eiland in het midden genaamd samousir, waar ik op verbleef.
Om hier te komen moest ik een bus pakken die zo`n 14 uur zou duren, maar jullie verwachten het natuurlijk al wel dat zat er niet in....Ik begon voortvarend mijn ticket betaald genoeg water en kroepoek ingeslagen voor de reis en op naar mijn stoel vol goede moed. Daar begon het al meteen goed de stoel was voor de uitgang van de bus en ik kon dus niet de leuning naar achter doen, daar kwam nogeens bij dat ik alleen als ik rechtop zat net mijn benen tussen mijn stoel en de leuning van de stoel voor mij geramt kreeg. Toen begon de busreis, waar ik door de slechte kronkelige wegen al snel te misselijk was om nog iets te eten of te drinken. Ondertussen had het oude vrouwtje dat voor mij zat zich omgedraaid over het gangpad naar mij kijkend, terwijl ze bleef herhalen dat ze ziek was, niet tegen mij in het bijzonder, maar door mijn vorige ervaring in de bus naar lake Maninjau was ik wel op mijn hoeden, dus mijn benen, die ik ondertussen uit had geschoven door het gangpad, werden weer terug tussen de stoelen geramd waar ik ze in ieder geval wel veilig achten. Zo bracht ik dus mijn eerste paar uur door tot de eerste stop om te eten, waar ik nogsteeds te misselijk was om te eten, na een uur pauze ging de bus weer verder. Iedereen in de bus was ondertussen of aan het slapen of aan het eten, maarja slapen lukte
mij niet door mijn oncomfortabel positie en eten ook niet, dus
richte ik mij maar tot mijn vertrouwde mp3 speler die mij de nodige
afleiding bood met de grappen en grollen van Theo Maassen. Na een tijdje was ik gewend aan de bochtige weg en kon ik weer wat eten de volgende stop. Hier werd ik door een familie uitgenodigd om met hun zelfgemaakte
potje mee te eten, dat aanbod nam ik dankbaar aan, aangezien ik toch wel honger had ondertussen en er daar niet veel viel te krijgen. Er zaten ondertussen 10 uur van de busreis op, maar het einde was nog niet in zicht. Na nog eens 10 uur bochtige weggetjes en onvoorziene stops om de bus, die al leek te rijden voordat indonesie onafhankelijk was, te repareren kwam ik dan toch aan bij Lake Toba en naar een verfrissende boottochtje kon ik wederom in mijn bed crashen voor een comateuze slaap. Het guesthouse bleek echt ideaal te zijn om wederom wat te relaxen met een tafeltennistafel waar ik mijn skills weer wat kon aanscherpen tegen de jongens van het guesthouse en overal schaakspellen, waar ik het  slechter vanaf bracht dan bij het tafeltennissen :)(schaken is daar ook zo`n beetje de nationale sport zie je ze overal doen) Na 2 dagjes relaxen heb ik een dag een motortje gehuurd om het eiland rond te touren om wat plaatselijke cultuur op te snuiven. Hier kwam ik bij de oude Batak (volk in sumatra met eigen dialect en cultuur) huizen en de plek waar vroeger de stamsvergaderingen werden gehouden.

De batak rechtspraak op Samousir vond plaats door de stamhoofden. Zodra iemand veroordeeld was wachte hem een gruwelijk einde. Eerst werd hij aan alle kanten op gesneden, waarna ze zout en zuur in zijn wonden strooiden en hem sloegen tot hij dood was, daarna werden zijn inwendige organen opgegeten door de stamhoofden (als vegetarier zou je het hier niet lang vol hebben gehouden!) en de rest van het lichaam werd door de dorpelingen opgegeten. De eerste missionarissen die hier het christendom kwamen verspreiden viel hetzelfde lot ten deel al moet wel gezegd worden dat Samousir nu wel christelijk is, misschien is dat christelijk bloed toch via het eten binnengedrongen....

Na deze gescheidenisles ben ik naar een traditionele dans gaan kijken, waar ik uiteindelijk ook zelf mee moest doen, gelukkig zijn daar geen foto`s van:)
Daarna heb ik nog mijn weg weten te vinden, over onderwatergelopen weggetjes vol gaten, naar de top van de berg voor een prachtig uitzicht over het meer.

Twee dagen later had ik het wel gezien daar en wilde ik verder gaan naar het national park van sumatra voor een trekking door het park. Door de behulpzame eigenaar van het guesthouse had ik een alternatieve route naar het national park, hiervoor moest ik 3 keer een minibusje pakken. Het laatste ritje (7 uur) met de minibus was veruit het ergste. De weg varieerde tussen gaten met af en toe asfalt ertussen en een kronkelig pad dat ergens het midden hield tussen een modderpad en een waterval.....had ik al gezegd dat allebei deze wegen ook weer lekker kronkelig waren en dat ondanks dat mijn maag toch ondertussen wel wat gewend was ik deze keer toch ziek werd. Omdat ik ziek was had "het privilege" dat ik naast de chauffeur mocht zitten, dit zou best aangenaam hebben kunnen zijn als er ruimt was geweest en ik niet tussen hem en de dikke vrouw zat, die voortdurend pruimtabak aan het pruimen was (dat zou overal verboden moeten zijn). Elke keer dat de auto in een andere versnelling gezet moest worden (of als er gestuurd moest worden) moest ik me in allerlei bochten wringen om dat mogelijk te maken, gelukkig was het nog maar 4 uur......ondertussen stopte de chauffeur elke vijf minuten om spullen uit of in te laden of een verhitte discussie te voeren met, in mijn ogen, een willekeurig persoon langs de weg. DIt gaf mij wel de gelegenheid om het volume van de muziek te veranderen, die hij elke keer weer lachend omhoogzetten. Gelukkig had ik ondertussen eerder in het wegrestaurant tussen de busreizen door vrienden gemaakt met andere mensen(locals) die ook dezelfde kant op gingen, dit bleek een groot voordeel te zijn aangezien ik 1 uur van mijn bestemming strande zonder de mogelijkheid om nog verder te gaan. Om mij te helpen werd ik uitgenodigd om bij Hariono, mijn nieuwe vriend, een nachtje in zijn huis in de kampung (dorp) te slapen.

Deze week volgt hoe het verder ging in de kampung.....
ps: Jullie horen dus elke keer mijn verhalen en zien mijn foto`s. Om een beetje het idee te houden dat ik ook weet wat er in Nederland gebeurd wil ik ook al jullie verhalen horen of stuur eens een fotootje op.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer